İnsan olmanın zor olduğu bir dönemi yaşıyoruz. Günlük yaşantımız içinde, meşgalelerimiz o kadar yoğun ki, insan olmanın gereklerini  düşünmeye zamanımız olmuyor..

            Aslında, yüce dinimizde insanca yaşamanın, en ince teferruatıyla Kur’an da bellidir. Huzur ve refahın yolları, uygulama sahaları açık ve pey andır.Helak olmamak için bilmeye,sonra bilinenlerle amel etmeye, daha sonra da  ihlasla yapmaya gayret etmek,"İNSAN "olmak  için, ne güzel yoldur.

            Ehl-i  imanla, hele hele farklı meşreplerle, ne olursa olsun,  rekabetkarane  ihtilafa asla girmemek,zamanın en büyük   sabırlarından  olsa gerek. Çünkü, şeytanın en mütehassisleri devrede ve nefisler ince taktikler uyguluyor.Ne mutlu bu taktikleri boşa çıkaran ve anlamlı yaşayan insanlara..

              Kemal CUMAN ve Osman KARACA  kardeşlerim bu  konuları köşelerine ne de güzel   taşımışlar. Verdikleri  mesajlar için ikisine de çok teşekkür ediyorum.

              İnsan olmak,  basit bir kavramdan ibaret değil,

             “RUDYAD  KIPLING  “ isimli  yazarın konu ile ilgili ifadeleri, beni etkiledi ve sizinle paylaşmak istiyorum,

              Eğer, herkes kendini kaybedip seni suçladığı zaman, sen sokanlığını koruyabilirsen;

              Eğer, herkes senden kuşkulandığında, sen kendine güvenip tüm şüpheleri hoşgörüyle  karşılayabilirsen;

               Eğer, sabırla bekleyebilir ve beklemekten yorulmazsan; ya da iftiraya uğradığında yalana yalanla karşılık vermezsen ve kin tutana kin tutmazsan;

               Eğer,düşlere kapılmadan düş kurabilir; düşünebildiğin halde düşüncelerin kölesi olmazsan ve aynı zamanda ne çok  uysal olup ne çok akıllı bir tavırla konuşmazsan,

               Eğer, ne kazandım diye sevinir, ne yıkıldım diye yerinir, iki

İkisini de karşılayıp yüzleşebilirsen; uğrunda bir ömür verdiğin şeylerin yıkılışını seyredebilir ve yılmadan onları yine kurmaya çalışırsan;

               Eğer iş işten geçtikten sonra da yüreğini ve bedenini  bütün direncinle seferber edebilip herkesin vazgeçtiği noktada, sen amacına yönelebilirsen;

               Eğer, herkesle birlikte olur da erdemli kalabilirsen; ya da krallarla dolaştığın halde gururlanıp özbenliğini ve dostlarını unutmazsan;

                Eğer,ne sevgili dostların ne de düşmanların seni hiç incitmezse ve kimseyi he küçümsemez, hem de kimseye bağımlı olmamayı başarabilirsen;

                Eğer,her gününün her saatini, ve her dakikanın bir saniyesini iç rahatlığıyla yaşayabilirsen;

                İşte o zaman “ İNSAN”oldun ….!

                Bu güzel meziyetlerin sahibi var mı? Diye, sorulsa cevabı ne olur acaba? 

                Bakalım beşeri aleme…..

                Bakalım kendimize….

                Bakıyorum kendime, ağır geliyor nefsime….

                Bilmem siz ne dersiniz..

                Hoşgörü ümidiyle

                Kalın sağlıcakla…

Yaşar zihni YÜCE/ BAFRA