Böyle Hanýmlarda Yaþamýþ

[htc gncn]

Geçmiþte aile hayatýna sabýr ve tevekkül hâkimdi. Aile fertleri ne kadar imkana sahiplerse ona þükreder, sahip olmadýklarýnýn hasret ve hýrsý içinde çýrpýnmaz, mahrumiyet duygusuna kapýlmazlardý. Rabb’imizin takdir buyurduðu kýsmetimiz bu kadarmýþ, diyerek þükreder, huzur bulurlardý.
Zaman geçti, zenginler sahip olduklarýný, sahip olmayanlarýn gözleri önünde teþhirci bir görüntü içinde tüketmekten kaçýnmaz oldular. Ayný imkana sahip olmayanlar ise onlarýn israflý hayatlarýna hasret ve imrenme ile bakmaya baþladýlar... Derken görenek belasý hemen herkesi istila ve iþgal eyledi, aileler halinden þikayete yöneldiler... Bu yüzden geçmiþ toplumda sýk görülen sabýr ve þükür örneði mütevazý aileler yavaþ yavaþ toplumdan kaybolarak birer ibret levhasý halinde tarihimizin derinliklerinde kaldýlar... Ã�sterseniz böyle tarihin derinliklerinde kalmýþ tevekkül ve teslimiyet örneði mütevazý aileden bir örnek arz edeyim sizlere. Bakalým geçmiþte ne türlü bir tevekkül ve teslimiyet söz konusu olmuþ bazý hanýmlarda... Rabb’imiz de böylesine tevekkül ve teslimiyet sahibi hanýmlara nasýl sebepler halk edip rýzkýný göndermiþ, bir görelim.

Belh’in meþhur velisi Hatim-i Asam, (852 -H.237) hacca gidiyordu. Hanýmýna teklifte bulundu:

- Haným, ne kadar nafaka býrakayým sana, ben gelinceye kadar? Tevekkül ve teslimiyet timsali hanýmýn cevabý ibretliydi: -Ne kadar yaþayacaksam o kadar!

- Haným senin ne kadar yaþayacaðýný ben ne bileyim?..

- Öyle ise dedi, benim nafakamý ne kadar yaþayacaðýmý bilene býrak. O beni þimdiye kadar hiç nafakasýz býrakmadý, þimdiden sonra da býrakmaz. Sen harçlýðýný yanýnda tut, gurbette sana lazým olabilir.

Hatim-i Asam yola çýktýktan sonra mahalle hanýmlarý ziyarete geldiler.

- Allah kavuþtursun beyiniz hacca gitti, dediler. Hemen arkasýndan da mahalli dille sormadan edemediler:

- Beyin sana ne kadar rýzýk býraktý gelinceye kadar?..

- Benim beyim dedi, rýzýk veren deðil rýzýk yiyendir. Rýzýk yiyen, rýzýk veremez. Ben rýzkýmý hep rýzýk verenden beklemiþim þimdiye kadar. O beni hiç rýzýksýz býrakmamýþ, yine de býrakmayacaðýna inanýyorum.

Hanýmlar bu cevaptan pek memnun olmadýlar, dudaklarýný büküp aleyhte konuþarak gittiler...

Aradan çok geçmedi Hatim’in evinin kapýsýnda at kiþnemeleri duyuldu. Dýþarýya çýkan haným, bir atlý kafilesiyle karþýlaþtý. Hacýlarý uðurlamaktan dönen Baðdat halifesi susamýþ, su içmek için uðramýþ buraya. Haným hemen bir testi su ile bir bardak uzattý. Soðuk suyu kana kana içen halife yanýndaki vezirine emir verdi:

- �çtiðimiz suyun bedelini bize yakýþan þekilde öde!..

Toprak çanaðýn içini altýnla dolduran vezir, bardaðý kapýnýn yanýna býrakýrken söylendi:

- Allah’a emanet olun bacým, soðuk suyunu içtik, hakkýný helal et... Kafile uzaklaþýrken Hatim’in hanýmý bardaðýn içinde beyi hacdan dönünceye kadar yetip de artacak miktarda para býrakýldýðýný gördü. Her zaman yaptýðý gibi yine seccadesine yönelip þükür secdesine kapandý:

- Rabb’im dedi, çocukken anam babamýn eliyle gönderiyordun rýzkýmý. Evlenince beyim Hatim’le göndermeye baþladýn rýzkýmý... Ã�imdi ise beyim hacca gitti, bu defa da halifeyle gönderiyorsun rýzkýmý. Beni hayatým boyunca hiç rýzýksýz býrakmadýn. Zaten ben de seni hep böyle bildim. Bu yüzden tevekkül ve teslimiyetim hiç azalmadý, hep arttý. Ancak çevremdekiler ayný deðiller. Onlar tevekkülsüz ve teslimiyetsizler... Hemen hücuma geçiyor, tevekkülsüzlük telkin ediyorlar bizlere... Sen tevekkül ve teslimiyet duygularý nasip eyle bu aile bireylerine de, asýl rýzký verenin sen olduðunu onlar da anlasýnlar, senin kimseyi rýzýksýz býrakmayacaðýný idrakte onlar da gaflete düþmesinler, huzurlu yaþ