İnsanın memleketi gibisi yoktur. Ne olursa olsun memleketim memleketim der, insan. Taşına, toprağına kurban olayım memleketimin. Eskiden böyle denirdi dimi. Gurbete giden genç delikanlı parasını kazanıp hevesle geri dönerdi köyüne. Gurbette kazandığı parayı bir hevesle  babasına,annesine, hanımına gösterecek bu kadar para kazandım diye. Ey gidi günler ey der büyük abilerimiz. Köyümüzde yaşı ilerlemiş abiler yaşamışlardır bunları.

Bugün gurbet diye kavram ortadan kalkmış durumda. Son zamanlarda gurbete giden kişiler artık yerleşmiş gittikleri yerlere. Peşinden gelen çocuklar ise köye gelmeyerek köye yabancılaşıyorlar. Yetiştikleri yerlerde büyüyenler oradan ayrılmak istemiyorlar. Köy cazip gelmiyor artık. Yeşillikmiş, derenin şırıltısıymış etrafın güzelliğiymiş etkilemiyor şehirlileri. Eski abiler şimdi  tatil olarak gördükleri köyü, yeni nesil gençleri tatil yeri olarak görmüyorlar bile.

Artık köye gelip de görmek isteyenler, gelmek istemeyip de görenler yöresel siteler sayesinde insanların hizmetinde. Ne kadar hasret ne kadar özlem dindirecek meçhul ama ilgiyle bakılabiliyor. Yazın gelmek isteyenlerin bir bahanesi var. Yazın düzenlenen yöresel Kurtdağı şenliğinde bir günde olsa stres atılıyor. Bir gün sonra tekrar şehrin yolcusu. ….

Kışın köyler sessiz, baca tütüyor. Evin içinde yaşlı amca kalmış. Bazı evlerde ise son zamanlarda baca tütmemeye başlamış. O da evin tek hanesi olan Hasan amcalar, Ayşe teyzelerden biri vefat etmişti. Yazın biraz da olsa sessizlik bozuluyor. Yukarı ki evden değişik bir araba gözüktüğü zaman güzel köyüme bir şehirli daha geldi diyoruz. Hemen kafamda soru işarete oluşuyor. Acaba ne kadar kalacak bir hafta mı? Olsun yine de geldi ya köyümüze, küçükken yaşadığı anılara tazelemek için bir hafta da yeter. Dili yok ki konuşsun diyemez ki diyeceğini.

Şehir hamuruyla yoğrula yoğrula köyümüzün değerlerini unutuyoruz. Artık şehir insanları öyle yutmuş ki. Bizi kendine uydurmuş. Bir bina içerisinde kimsenin birbirinden haber olmaması, komşuluk ilişkilerinin hiç olmaması şehir kavramına tam ayak uydurmuş durumda. Anadolu çocuğu zamanla köydeki alışkanlıklarını bırakıp şehir alışkanlıklarına yol açıyor.

Şehir hayatının içinde olan için köy artık çok uzakta olarak beliriyor. Yoğun iş hayatındaki tempo tamamen içine çekip kişiyi kendi aleminde sürüklemekte. Hal böyle olunca orda bir köy var türküsünü hatırlatıyor bizlere…

Abdurrahman Şahin