Annelik Sancı Demektir...
Yaşım otuzaltı...
Tam otuzaltı yıl önce, bir dağ köyünde; zayıf, çilekeş
bir kadının acılar çekmesine sebep olmuşum...
Her çocuk anneye "sancı" demektir...
Sancı; doğumla başlar, çocuklukta her tökezlenişinizde,
yaralanışınızda, ağlayışınızda devam eder...
Çektiğiniz her acı, maddi veya manevi, anneye sancı
olarak döner...
Yere her kalpaklanışınız, duyduğunuz azar, kavgada
çizilen diziniz...
Başarısız olma "ihtimali"niz, anne için "sancı"
demektir...
Annelik budur işte; sancılı başlar, sancı ile büyür;
biraz yaşlanınca, herkesin "rahata kavuştu" dediği anlarda dahi annenin
yüreğinde üç yaşındaki çocuktur ellilik evlat...
Sancı devam eder yani...
Yalancı bir rahatlık yok değildir hani...
Kimileri onu da göremez...
Çeker sancıyı, eserini ortaya koyar; şöyle kenara
çekilip doya doya seyredemeden terk-i diyar eyler...
Hepimizin geçmişinde vardır bir sancılı kadın...
Benim annem, okuma yazma bilmeyen; yirmi yaşında
babasının vermediği adama "kaçan" kendince cesur bir kadındı...
Kaçmak, içine girdiği dünyada yaşamanın yanında
"cesaret" bile değildi...
Ömrü boyunca "kaçma"nın bedelini ödedi bu ümmi kadın...
Bir taraf için babaya "hain" olmanın, diğer taraf için
ise "uyma gelen" gelin olmanın bedelini ödedi; sessizlikle, ezilmekle...
Koca mı?...
Koca, o zamanlar Anadolu coğrafyasında "sevgili"
değildir henüz; evin sahibinin oğludur ancak...
Şairin dediği "soframızdaki yeri öküzümüzden
sonra gelen" bir varlıktır kadın...
Annelik bir mükafat değildir elbet; çünkü doğurmak o
çağlarda kadın için "mükellefiyet"tir o kadar!...
Ve anne, kadın, yani erkeğin hizmetkarının ortak
kaderinden birisi de "ümmi" olmaktır...
İslamın "oku" emri erkeğe inmiştir o demler...
Annem de o kadınlardan biriydi...
Sırtında gövdesinin iki katı yük; keçilerin, kurtların
ve yaban domuzlarının kullandığı patika yollardan, üstelik yetmiş beş derece
eğimli, sırtında yakacak ve ot, gençliğini değil kaderini yaşayan yüz binlerce
Karadeniz kadınından biri...
Evlilik, fakirliğe kucak açıştan başka bir şey değildir
annem için...
İlk çocuktan başka çocuk yapmamak için içmedik kocakarı
ilacı bırakmayan, çocuğu için "ölse de fukaralıktan kurtulsa" diye dua edecek
kadar koyu bir fukaralıktır bu...
Bir anneyi oğlunun ölümü için dua edecek kadar
çaresizleştiren fukaralık Karadeniz insanını bu coğrafyanın en göçebe insanı
yapmıştır...
Göç, bu milletin kaderidir demiştim bir yazımda...
Bu kaderden o da kaçamadı...
Kopup geldiği Anadolu'nun bozkırlarında kucağında iki
çocuk. Her şeye rağmen yapmaktan kurtulamadığı ben ve ağabeyim...
Ömrü bizim için dua etmekle geçen bu ümmi kadın için
"sancı" bitmez elbet...
Fukaralıktan kurtuluş, annelik sancısını dindiremedi.
Önce, çocukları ve ailesi için "sığınak" olacak yuvanın
sancısını çekti...
Sonra, çocuklarına iyi bir gelecek sağlamanın sancısı.
Kendi ümmiliğine inat, çocuklarının okuması için
yırtındı, yalvardı ve ağladı...
Okuyup yazamasa da görebiliyordu.
Elinden geldiğince, yazarak değil "teşvik ederek"
çocuklarının eğitimini yönlendirmeye çalıştı.
Okul yıllarımız onun sancısını dindirmedi. Sancının
yerini endişe aldı...
Önce "başarılı olacak mı?", "okuyabilecek mi?" endişesi.
Sonra, "vatanı kurtarmaya" çalışan çocuğu için, "acaba
başına bir şey gelir mi?" endişesi...
Endişelerin en büyüğü buydu onun için.
Annesine "bir şey yapacaklar çocuğuma"
diye ağladığını yıllar sonra öğrendiğimde; ancak anlayabiliyordum evlat
kaybetme endişesinin büyüklüğünü...
O bizi kaybetmedi...
Ama biz onu kaybedeli tam onsekiz yıl olmuş...
Ne hayalleri vardı kim bilir?...
Kendisi için değil tabii ki...
Çocuklarını evlendirip, torunlarına bakacak, kaynana
olacaktı...
Çocuklarıyla beraber ihtiyarlayacak, onların ihtiyacına
koşacaktı...
Ama nefesi yetmedi. Ömrü boyunca yüreğinde hissettiği
sancı onu beyninden vurdu...
Bir Karadeniz köyünde başlayan hayat hikayesi, bir
Anadolu kasabasında son buldu...
Anneliğin büyük bir şey olduğunu ölüm döşeğinde
"hakkını helal et, en az annelik sana yaptım" dediği zaman anladım...
Kırkiki yaşındaydı, bense onsekiz...